قالب وردپرس درنا توس
خانه / اخبار / ایران و مالزی دو تجربه متفاوت در اقتصاد و گردشگری

ایران و مالزی دو تجربه متفاوت در اقتصاد و گردشگری

پارس مدیا نیوز- ایران کشوری است که دارای منابع و معادن بسیار غنی است در حالیکه مالزی اینطور نیست برنامه ریزی و مدیریت برای بهره برداری از منابع و بهره گیری از نظرات نخبگان در این مسیر کار ساز است ایران با دارا بودن موقعیت های گردشگری فوق العاده در دنیا می تواند سالانه گردشگران بسیاری را جذب نماید

✏️ گردشگری، درخت های پالم، کاکائو و معادن قلع؛ این ها تنها چیزهایی است که منابع درآمدی کشور مالزی را تشکیل می دهد. مالزی هیچ چیز دیگری ندارد.

✏️مالزی نه تخت جمشید دارد و نه هزاران رشته صنایع دستی، نه فرش و زعفرانش در تمام جهان شناخته شده است و نه از آب و هوای چهارفصل ایران برخوردار است. مالزی یک کشور چند ملیتی است که از تقابل فرهنگی ملیت های مختلف برای رشد گردشگری خود استفاده کرده است.

✏️۸۵ درصد اقتصاد این کشور در دست چینی ها است. در بخش پزشکی بسیار ضعیف اند و اقتصادی غیرتولیدی و کاملاً وابسته دارند. اقتصادی با سیاست درهای باز؛ اما با گردشگری نفس می کشند و سالانه میلیون ها نفر گردشگر را به کشور خود می آورند. تعداد توریستهای کشور مالزی در سال ۲۰۱۲ بالغ بر ۲۵ میلیون نفر بوده و درآمد ناشی از این تعداد توریست، بالغ بر ۶۰ میلیارد دلار اعلام شده است.

✏️ سیاست ها و برنامه ریزی های متفاوت اقتصادی و گردشگری در این دو کشور، تنها چیزی است که درآمدهای اقتصادی مالزی از بخش گردشگری را به این جا رسانده است. مالزی نان تفکرش را می خورد و همین تفکر و درآمدزایی، مردم این کشور را در سطح قابل قبولی از رفاه اجتماعی قرار داده است.

گردشگری، درخت‌های پالم، کاکائو و معادن قلع؛ این‌ها تنها چیزهایی است که منابع در آمدی کشور مالزی را تشکیل می‌دهد. مالزی هیچ چیز دیگری ندارد. معادن قلع این کشور یک صدم معادن یکی از شهرهای ایران هم نمی‌شود و درخت‌های پالم و درخت‌های کاکائو در این کشور، آوازه جهانی و کیفیت زعفران و پسته ایران را ندارد.

مالزی نه تخت‌جمشید دارد و نه هزاران رشته صنایع‌دستی ما را، نه فرش آن در تمام جهان شناخته شده است و نه از آب‌وهوای ۴فصل ایران برخوردار است.

مالزی یک کشور چند ملیتی است که از تقابل فرهنگی ملیت‌های مختلف برای رشد گردشگری خود استفاده کرده؛ پل خواجو ندارد و از دیگر کشورها، کپی برداری زیرکانه‌ای است که سالانه گردشگران زیادی را به این کشور می‌کشاند.

زمانی «ماهاتیرمحمد» گفته بود اگر یکی از پل‌های تاریخی اصفهان را داشت، ایران را از درآمد نفت بی‌نیاز می‌کرد.

دولت مالزی که هم‌اکنون ادامه‌دهنده سیاست‌های نخست‌وزیر محبوب پیشین خود در بخش گردشگری است، ثابت کرده که این گفته ماهاتیر محمد قابل اجرا است. ۸۵درصد اقتصاد این کشور در دست چینی‌ها است.

در بخش پزشکی بسیار ضعیف‌اند و اقتصادی غیرتولیدی و به طور کامل وابسته دارند. اقتصادی با سیاست درهای باز؛ اما با گردشگری نفس می‌کشند و سالانه میلیون‌ها نفر گردشگر را به کشور خود می‌آورند.

تعداد گردشگرهای کشور مالزی در سال ۱۳۹۱ افزون‌بر ۲۵میلیون نفر بوده و درآمد ناشی از این تعداد گردشگر، افزون‌بر ۶۰ میلیارد دلار اعلام شده است. براساس آمار سازمان جهانی توریسم ملل متحد(UNWTO) کشور مالزی رتبه ۱۰ صنعت گردشگری جهان را به خود اختصاص داده است اما باید قبول کردمالزی چیزی جز زرق و برقی بی‌اصالت نیست. هرچند تقابل فرهنگی و ملیت‌های مختلف در این کشور شما را با پازلی جذاب روبه‌رو می‌کند اما کجا معماری مالزی، اصالت و ویژگی‌های معماری ایران را دارد؟

این در حالی است که تفاوت آمار گردشگران در ایران و مالزی، تفاوتی نجومی است.

سیاست‌ها و برنامه‌ریزی‌های متفاوت اقتصادی و گردشگری در این دو کشور، تنها چیزی است که درآمدهای اقتصادی مالزی از بخش گردشگری را به این جا رسانده است.

مالزی با ۴۱ آژانس ده‌ها برابر ایران گردشگر دارد، در حالی که در ایران بیش از ۳۰۰۰ دفتر خدمات مسافرتی دایر است که به‌دلیل تخصصی نبودن امور در این دفاتر، به شکل عملی راه به جایی نبرده و اقتصاد گردشگری را تکانی نداده‌اند.

مالزی در طول ۸سال گذشته، در مسیر کامل توسعه یافتگی قرار گرفته و تفاوت‌های شاخصی با مالزی دهه قبل به‌دست آورده است.

اگرچه هنوز هم در صنعت، تولید و پزشکی، وابستگی و کمبودهای زیادی دارد اما در بخش گردشگری، نمونه بی‌بدیلی است. مالزی نان تفکرش را می‌خورد و همین تفکر و درآمدزایی، مردم این کشور را در سطح قابل قبولی از رفاه اجتماعی قرار داده است.

تاثیر درآمد حاصل از گردشگری در دیگر بخش‌های این کشور را به راحتی می‌توان دید. سامانه‌های حمل‌ونقل، هتل‌ها، مراکز تفریحی و گردشگری، زیباسازی شهر و امثال آن ازجمله مواردی است که هم به مدد ورود بیشتر گردشگران به این کشور مهیا شده و هم خود عاملی برای جذب بیشتر گردشگر به حساب می‌آید.

این در حالی است که این کشور در بخش گردشگری سلامت و اکوتوریسم حرف چندانی برای گفتن ندارد و یا دست کم با ایران قابل مقایسه نیست.

کشوری با دو فصل کم باران و پرباران است که ۴فصل بودن ایران را حسرت می‌خورد اما سرعت توسعه‌اش در کمتر کشوری دیده شده است.

چشم‌انداز سال ۲۰۲۰م(۱۳۹۹) مالزی می‌گوید که این کشور در این بازه زمانی به یک کشور توسعه یافته تبدیل خواهد شد. چیزی حدود ۴۰درصد از بودجه عمومی سالانه این کشور صرف آموزش و پرورش و تربیت نیروی متخصص می‌شود تا این هدف را محقق کند.

با این همه می‌شود تصور کرد اگر مالزی ایران بود، چه می‌شد و چه می‌کرد؟

 

حیدر سهیلی اصفهانی/خبر۲۴

مطلب پیشنهادی

مصمم به کسب نتیجه مقابل هند و ویتنام هستیم

تیم فوتبال نوجوانان ایران که به همراه کادر فنی خود در مالزی به سر می …